Poprzednia

ⓘ I Korpus Polski w Rosji



I Korpus Polski w Rosji
                                     

ⓘ I Korpus Polski w Rosji

I Korpus Polski w Rosji – wyższy związek taktyczny Wojska Polskiego na Wschodzie.

I Korpus liczył 15 stycznia 1918 roku 29 000 żołnierzy, zaś w maju 23 661 żołnierzy. Żołnierze I Korpusu nazywani są Dowborczykami od nazwiska dowódcy generała Józefa Dowbor-Muśnickiego.

                                     

1. Formowanie korpusu

Korpus sformowany został 24 lipca 1917 na ziemiach zaboru rosyjskiego znajdujących się pod władzą Rządu Tymczasowego Rosji, z żołnierzy narodowości polskiej z armii rosyjskiej służących we Froncie Zachodnim i Froncie Północnym, z inicjatywy Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego. Dowodzony przez generała Józefa Dowbora-Muśnickiego mianowanego 6 sierpnia 1917 przez gen. Ławra Korniłowa na wniosek Naczpolu.

Formowanie Korpusu przebiegało w skomplikowanej atmosferze. Armia rosyjska ponosiła na froncie liczne klęski. Wewnątrz kraju, na skutek rewolucji bolszewickiej zaznaczało się ogólne rozprzężenie. Nieprzyjazny stosunek do tworzenia Korpusu zajęła również lewica polska w Rosji. Gen. J. Dowbor-Muśnicki przystąpił energicznie do tworzenia Korpusu. Wyższą kadrę oficerską kompletował osobiście. Podstawą jego tworzenia była Dywizja Strzelców Polskich.

                                     

2. Działania korpusu

Zgodnie z założeniami Korpus miał wraz z osiągnięciem gotowości bojowej być skierowany na front walki z Niemcami. Jednak sytuacja na froncie i wewnątrz Rosji spowodowała, że zadania Korpusu zostały zmienione. Korpus na front przeciw Niemcom nie został skierowany. Gen. Dowbor widział zbliżający się konflikt z władzą bolszewicką, stał jednak na stanowisku niemieszania się w wewnętrzne sprawy Rosji. Zaproponował więc dowództwu bolszewickiemu umowę rozlokowania sił I Korpusu, co miało stanowić podstawę do zawarcia rozejmu do czasu ostatecznego wyjaśnienia sytuacji na froncie.

Wobec postawienia przez bolszewików warunków nie do zaakceptowania przez dowództwo I Korpusu doszło do walk Korpusu z oddziałami Gwardii Czerwonej. W walkach tych, na początku lutego 1918, siły Korpusu odniosły kilka zwycięstw, z których najważniejsze to walki o Bobrujsk i zdobycie 29 stycznia 1918 twierdzy w Bobrujsku, obsadzonej przez 7 tysięczną załogę bolszewicką. 19 lutego 1918 Polacy zdobyli Mińsk Litewski. Walki polsko-bolszewickie w tym czasie toczono również m.in. pod Tatarką, Osipowiczami i wielu innych regionach. Po zawarciu traktatu brzeskiego władze niemieckie postanowiły doprowadzić do likwidacji Korpusu. Gen. Dowbor próbował lawirować, opierając się na autorytecie Rady Regencyjnej. Mimo oporu konspiracyjnego organizacji piłsudczyków z Leopoldem Lisem-Kulą i Melchiorem Wańkowiczem na czele rozpoczął się proces likwidacji Korpusu.

21 maja 1918 Korpus został rozbrojony przez oddziały niemieckie w twierdzy w Bobrujsku którą w tym czasie kontrolował, po uznaniu zwierzchnictwa Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego i żądaniu kapitulacji przedstawionym przez dowództwo niemieckie. Ostatni transport wojsk Korpusu opuścił Bobrujsk 8 lipca 1918. Żołnierze Korpusu po rozbrojeniu przybyli w większości do Warszawy, gdzie odegrali znaczącą rolę w odzyskaniu niepodległości, a następnie weszli w skład powstającego Wojska Polskiego. Jesienią 1918 Dowborczycy włączyli się do organizacji oddziałów Wojska Polskiego, stając się kadrą wielu pułków.

W Bobrujsku, na miejscowym cmentarzu wojennym, istniał wysoki kopiec z krzyżem na szczycie pod którym zostało pochowanych około 2 tysiące polskich żołnierzy I Polskiego Korpusu. Obecnie nie pozostał po nim najmniejszy ślad. Replika tego kopca, znacznie pomniejszona, znajduje się na cmentarzu Powązkowskim. W dwudziestoleciu międzywojennym byli tutaj chowani Dowborczycy.

                                     

3. Organizacja i obsada personalna korpusu

Dowództwo

  • intendent - płk Blinow R
  • gen. dr Aleksander Bernatowicz 1917-1918
  • szef sanitarny i naczelny chirurg - gen. mjr Stanisław Gurbski
  • kwatermistrz - płk Zygmunt Rymkiewicz
  • dr Bronisław Malewski 1918
  • szef sztabu - gen. mjr Władimir Agapiejew Rosjanin
  • naczelny lekarz - inspektor sanitarny
  • naczelny inżynier - ppłk Bolesław Jaźwiński
  • dowódca - gen. por. Józef Dowbor-Muśnicki
  • zastępca dowódcy - gen. por. Aleksander Karnicki
  • 1 Dywizja Strzelców Polskich - gen. Gustaw Ostapowicz
  • 3 Dywizja Strzelców Polskich - gen. Wacław Iwaszkiewicz
  • Legia Rycerska
  • 1 Pułk Inżynieryjny
  • 2 Dywizja Strzelców Polskich - gen. Józef Szamota
  • 1 Brygada Artylerii - płk Kazimierz Pławski
  • pododdziały pomocnicze
  • dywizjon moździerzy - ppłk Bolesław Bohusz-Siestrzeńcewicz
  • dywizjon parkowy
  • 2 Brygada Artylerii - płk Tadeusz Jastrzębski.
  • Brygada Rezerwowa - gen. Józef Pawłowski
  • 1 Dywizja Ułanów - płk Zygmunt Łempicki
  • 1 Dywizjon Polowej Ciężkiej Artylerii

Inni:

  • oficer oświatowy - płk Tadeusz Miciński
  • służba duszpasterska - ks. Jan Pajkert.


                                     

4. Umundurowanie żołnierzy korpusu

Przepisy mundurowe z 25 maja 1918

  • Kurtki: frencz lub bluza z kieszeniami.
  • Czapka - wzoru rosyjskiego z sukna koloru ochronnego zielonego, z prostym daszkiem i orzełkiem wysokości 4 cm.
  • Spodnie - koloru ochronnego
  • Hełm - francuski z białym orłem wysokości 2 cm i amarantową obwódką szerokości 1cm.
w jeździe, artylerii, sztabach, inżynierii i straży polowej – granatowe w autopolu – czarne.
  • Naramienniki - koloru ochronnego z obszyciem
białym - w sztabach i zarządach z żółtym kantem - u oficerów straży polowej
  • Etyszkiet
artyleria piesza – biały straż polowa - akselbant podwójny żółty jazda - biały z amarantem
  • Rabat
amarantowy – w 1, 5 i 9 pułku strzelców, w 1 pułku rezerwowym, pułku inżynieryjnym i radiotelegrafie biały - w 2, 6 i 10 pułku strzelców żółty - w 3, 7 i 11 pułku strzelców niebieski - w 4, 8 i 12 pułku strzelców oraz służbie zdrowia czarny - w artylerii pieszej pomarańczowy - w poczcie polowej i telegrafie czerwony - sztaby oprócz generalnego granatowy - ogólnie piechota
  • Wypustki i odznaki stopni na rękawach
amarantowe – 1 Dywizja Strzelców, artyleria, telegraf brązowe:– 2 Dywizja Strzelców, żółte - 3 Dywizja Strzelców, radio niebieskie - 1 i 2 pułk rezerwowy czarne - pułk inżynieryjny białe - służba zdrowia i sztaby
  • Lampasy oficerów
pojedynczy amarantowy szerokości 2 cm - piechota, sztaby, służba zdrowia, poczta, sądownictwo i artyleria piesza podwójny czarny z amarantowym kantem - pułk inżynieryjny i inżynier korpusu podwójny amarantowy z żółtym kantem - radio i straż polowa podwójny amarantowy - w 1 pułku ułanów podwójny biały - w 2 pułku ułanów podwójny żółty - w 3 pułku ułanów
  • Patki na kołnierzu z cyfrą lub znaczkiem

nakładane koloru ochronnego z wypustką:

amarantowa - 1 Dywizja Strzelców, poczta i telegraf brązowa - 2 Dywizja Strzelców żółta - 3 Dywizja Strzelców i radio niebieska - Brygada Rezerwowa i służba zdrowia czarna - pułk inżynieryjny, autopol biała - sztaby patka czarna z amarantową obwódką - w artylerii kołnierz aksamitny czarny z amarantową obwódką, patka amarantowa z 2 srebrnymi toporami- w inżynierii korpusu kroju ułańskiego amarantowo-żółte ze srebrnymi orzełkami - w straży polowej fioletowe ze srebrnym guzikiem - korpus sądowy wzoru ułańskiego amarantowo granatowe - jazda ochronne z granatową wypustką - piechota

Kolorowe rabaty przepisane były tylko do munduru galowego. Była to jedyna różnica pomiędzy mundurem polowym a galowym. Generałowie i artyleria konna nosili rogatywki.

  • Stopnie wojskowe

- dla odróżnienia rang i stopni wojskowych wprowadzić na bluzach i płaszczach kąty z galonu złotego lub srebrnego dla oficerów i z amarantowej taśmy dla żołnierzy: galon i taśma powinny być szerokości 3/4 cm, kąty powinny być proste, zwrócone do dołu z bokami długości 5 cm, kąty należy naszywać na lewym rękawie pośrodku w odległości 10 cm od wszycia rękawa, odległość pomiędzy kątami 3/4 cm.

szeregowcy - powinni mieć kąty takie jak kaprale z taśmy amarantowej lecz zwrócone do góry, kaprale starsi szeregowcy powinni mieć jeden kąt z taśmy amarantowej, młodsi podoficerowie - powinni mieć dwa kąt z taśmy amarantowej, starsi podoficerowie - powinni mieć trzy kąt z taśmy amarantowej, sierżanci - powinni mieć cztery kąt z taśmy amarantowej, podchorążowie - powinni mieć kąty sierżantów lub starszych podoficerów, stosownie do urzędów, z wszytym w otworze górnego kąta galonem srebrnym, chorążowie - powinni mieć jeden kąt z galonu srebrnego, podporucznicy - powinni mieć dwa kąty z galonu srebrnego, porucznicy - powinni mieć trzy kąty z galonu srebrnego, podkapitanowie - powinni mieć cztery kąty z galonu srebrnego, kapitanowie - powinni mieć pierwszy od góry kąt złoty i pozostałe trzy srebrne. podpułkownicy - powinni mieć dwa kąty złote, pułkownicy – powinni mieć trzy kąty złote. generałowie - kąty złote wzoru huzarskiego: - jeden u generałów podporuczników, - dwa u generałów poruczników, - trzy u generałów broni.
Free and no ads
no need to download or install

Pino - logical board game which is based on tactics and strategy. In general this is a remix of chess, checkers and corners. The game develops imagination, concentration, teaches how to solve tasks, plan their own actions and of course to think logically. It does not matter how much pieces you have, the main thing is how they are placement!

online intellectual game →