Poprzednia

ⓘ STS-51-B



STS-51-B
                                     

ⓘ STS-51-B

STS-51-B – siódma misja amerykańskiego wahadłowca kosmicznego Challenger i siedemnasta programu lotów wahadłowców. Po odwołaniu wyprawy STS-51-E Challenger został odłączony od zbiornika zewnętrznego ET i przetransportowany do hangaru OPF. Tam rozpoczęto instalowanie w jego ładowni laboratorium kosmicznego Spacelab-3.

                                     

1. Załoga

źródło
  • William E. Thornton 2, specjalista misji 3 MS3
  • Taylor G. Wang 1, specjalista ładunku 2 PS2 – urodzony w Szanghaju
  • Don L. Lind 1, specjalista misji 1 MS1
  • Lodewijk van den Berg 1, specjalista ładunku 1 PS1 – pochodzący z Holandii, obywatel USA
  • Frederick D. Gregory 1, pilot PLT
  • Robert F. Overmyer 2*, dowódca CDR
  • Norman E. Thagard 2, specjalista misji 2 MS2
* liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów
                                     

2. Parametry misji

źródło
  • Masa
  • ładunku: 14 245 kg
  • startowa orbitera: 111 983 kg
  • lądującego orbitera: 96 370 kg
  • Okres orbitalny: 91.5 min
  • Apogeum: 353 km
  • Perygeum: 346 km
  • Inklinacja: 57.0°
                                     

3. Cel misji

Kolejny lot laboratorium naukowego Spacelab-3. Obiekt ten dopełniała umieszczona również w ładowni niestandardowa konstrukcja MPSS z aparaturą do wykrywania domieszek w górnych warstwach atmosfery oraz do pomiaru ładunków elektrycznych niesionych przez niskoenergetyczne promieniowanie kosmiczne. Łącznie w misji STS-51-B miano wykonać 15 doświadczeń naukowych i naukowo-technicznych. Poza wymienionymi eksperymentami były to:

  • umieszczenie na niskiej orbicie satelity do łączności kurierskiej.
  • wypuszczenie małego satelity do kalibrowania radarów lotniczych;
  • wzrokowe i fotograficzne obserwacje zórz polarnych;
  • otrzymywanie kryształów siarczanu glicyny, przeznaczonych na czułe detektory promieniowania podczerwonego;
  • symulowanie zjawisk zachodzących w atmosferach Jowisza, Saturna i Słońca;
  • TV rejestracja zachowania zwierząt w fazie startu i lądowania;
  • wykonywanie ultrafioletowych zdjęć gwiazd za pomocą kamery szerokokątnej;
  • sprawdzanie klatek i instalacji do doświadczeń biologicznych na zwierzętach;
  • otrzymywanie jodku rtęci na zamówienie Francji;
  • badanie rytmów dziennych EKG i temperatury ciał zwierząt doświadczalnych;
  • wybrane badania medyczne członków załogi;
  • badanie wpływu na płyny fal akustycznych w stanie nieważkości;
  • uzyskanie tlenku rtęci do produkcji czujników promieniowania X i gamma;


                                     

4. Przebieg misji

Start wahadłowca do siedemnastego lotu programu STS odbył się 29 kwietnia 1985 roku. Bez problemu osiągnięto kołową orbitę o nachyleniu 57° i wysokości 352 km. Astronautów podzielono na dwie dwunastogodzinne zmiany: "złotą”, dzienną oraz "srebrną”, nocną. Astronauci wykonali m.in. trzynaście eksperymentów z zakresu produkcji kryształów w stanie nieważkości, obserwacji zorzy polarnej i biologii na pokładzie wahadłowca znajdowały się dwie małpy i dwadzieścia cztery szczury. Spośród dwóch niewielkich satelitów Ziemi, udało się wysłać tylko jednego. Był to wykonany przez studentów dla celów łączności radiowej satelita NUSAT o masie 52 kg. Drugi satelita NASA, oznaczony GLOMR, o masie 72 kg mający służyć pomiarom radarowym, nie został wysłany ze względu na zakleszczenie się w pojemniku GAT, z którego nie udało się go wydostać. Zdecydowano się przywieźć go z powrotem na Ziemię. Kłopoty sprawiała też śluza powietrzna, przez którą miano wysuwać na zewnątrz kamerę szerokokątną. Natomiast pomyślnie przebiegały doświadczenia z dziedziny inżynierii materiałowej i fizyki płynów. By w eksperymentach tych wyeliminować zakłócenia wprowadzone przez siłę bezwładności, ustawiono Challengera statecznikiem pionowym ku Ziemi, a prawym płatem w kierunku lotu. Dzięki temu pole grawitacyjne naszej planety stabilizowało położenie wahadłowca, a ewentualne odchylenie od przyjętej pozycji, wywołane między innymi przemieszczaniem się załogi, niwelowano za pomocą sześciu silników RCS o ciągu 111 N. Po początkowych kłopotach z klatkami, astronauci opracowali procedurę wymiany pojemników z pokarmem, a zwierzęta przyzwyczaiły się do warunków lotu kosmicznego. Na początku otwarcie drzwiczek powodowało wydostawanie się pyłów, które ruch powietrza przenosił przez tunel aż do kabiny. Na szczęście odkurzacz pozwolił przywrócić porządek wewnątrz promu. Ostatecznie z piętnastu zaplanowanych doświadczeń nie udało się całkowicie wykonać tylko jednego.

Lądowanie wahadłowca w dniu 6 maja 1985 roku przebiegło pomyślnie. Po lądowaniu w Kalifornii trzeba było przetransportować Challengera na Florydę. Jak zwykle posłużył do tego przebudowany samolot Boeing 747 – SCA.

Free and no ads
no need to download or install

Pino - logical board game which is based on tactics and strategy. In general this is a remix of chess, checkers and corners. The game develops imagination, concentration, teaches how to solve tasks, plan their own actions and of course to think logically. It does not matter how much pieces you have, the main thing is how they are placement!

online intellectual game →